Bangor experience

domingo, 2 de diciembre de 2012

Newborough experience.

Helloooo! Carolina speaking,  How are you my pequeños? Let me begin by reminding you of something: Two weeks, actually less than two weeks, to see you! Wow!

Well, let's start!  I will (try to) write ( a bit) in English, just in case we have some British readers and because I have been living here for more than two months, It was about time I write something in English.

Yesterday, Mirian and I went to Newborough beach. Really guys, It's amazing, one of the most breathtaking places I have ever been, very beautiful.





We also went to Llanddwyn island ( got there was an odyssey). The tide was high so we had to cross through the water. I wore gumboots so that was Ok, but Miri couldn't make it so, the solution? She jumped on my back ( que se subio a mi caballito vaya).

 
The island was beautiful too, but a bit scary. It was deserted and there was a few abandoned houses. We, as literature lovers, were saying all the time thinks like, 'This is very Bronte' or ' Virginia Woolf would like this place'. While we were on the island, the weather turned horrible, scary. We also have some problems with a group of cows that where alone in the island, but that's another story.
 
That place reminds me of Galicia.
 

 


At night we had dinner with Ivana and Maria  (Galician dinner! wow!) at Bar Uno and theeennn Karaoke night! Fue una experiencia religiosa, verdad Ivana?
 
Switch to Spanish now! PETARDOS, que ganas tengo de veros, estoy deseando veros en el aeropuerto, excepto a Nuria y a Sara que os vere mas tarde. Tengo ganas de hacer un monton de cosas estas vacaciones. Fragas, cenas, fiestas.. 
 
I miss you very much.
 
Bueno pequenhos, actualizacion breve! Me voy a la resi que tengo agujetas hasta en el alma. Como me ha quedado cortita, publicare pronto para cotillear un poco mas.
 
See you soon!
 
xxxx
 
Carolina. 







miércoles, 31 de octubre de 2012

Hi there! Aqui Carolina para informaros de como nos van las cosas por tierras galesas.

Antes que nada deciros que estoy escribiendo desde uno de los ordenadores de la facultad asi que no os asusteis por la falta de tildes y esas cosillas! ( El orgullo de filologa me hace avisaros de esto).

Ha llovido bastante desde la ultima vez que actualizamos el blog ( literalmente, porque aqui si hay algo es lluvia) pero es que la vida aqui es un no parar. Despues de un mes y pico aqui podemos decir finalmente que si, estamos asentadas, la verdad no es muy dificil aqui la gente es encantadora y el pueblo no es muy grande asi que ya esta mas que conocido. 

Ya hemos catado las mieles de la vida nocturna en Bangor, que por cierto no estan nada mal. Creo que podemos decir, tanto Miri como yo, que somos fans de la noche ‘Rock Vs. Indie’ en Embassy los martes. Cada vez que voy me acuerdo de algunos de mis pequeños como Nuria o Sara ( Nuria, tu puede que leas esto, pero se que Gestal no lo leera) que le encantaria la musica. Ayer te hubieras desmadrado con Somebody told me!). Y esa es otra, ayer disfrutamos de la primera experiencia Halloween en UK. Si, fuimos de Zombies. Si, el disfraz era horrible. Si, nuestra cara era aun mas horrible, pero fue una noche genial donde conocimos gente fantastica. La noche termino, como no, en Embassy. Bueno no, la noche termino conmigo en la habitacion intentando sacarme el maquillaje putrefacto de la cara!

Ayer tambien tuvimos el ‘week 5 check-up’, donde para ser sinceras nos reimos como enanas y hasta aqui puedo leer. En dos semanas tenemos que entregar los primeros trabajos! Estoy ya angustiada con tener que escribir una critica pero bueno habra que trabajar duro. Gracias por la reading week!

Peeeeeeeeeero lo mejor de todo es que el dia 17 vamos a Liverpool!! WOWOWOWO . Muchos ya sabreis lo poquisimo que me gustan los Beatles y lo poco emocionada que estoy por ir a su ciudad. Tambien hay otro plan que me ronda la cabeza, y es que la Students Union organiza un viaje a Londres el dia 21 para ir a la Demo2012, una manifestacion en contra de los recortes. Ya que estoy estudiando aqui que menos que apoyar, y asi dar un poco de apoyo simbolico a España que aun estamos peor que aqui. Espero que las 5 horas de autobus no me asusten! Jajajaja

Ayer tambien nos dijeron cosas sobre nuestro acento, 1- que teniamos muy buen acento y cute y 2- que teniamos acento Americano jajajaja

La morriña va disminuyendo pero no lo mucho que os echo de menos a todos! Aunque Alicia me dio la super buena noticia de que puede que se venga a verme en Enero, justo despues de que yo me vuelva de las vaciones de Navidad. Wowowowo. Tengo muchas ganas de una cenita presidencial jajaja y de volver a ser la copiloto de Pei! Os echo mucho de menos, pero ya no queda nada de nada para veros.

Y esto es todo por hoy, me dejo muchas cosas en el tintero fijo pero la inspiracion se me esta agotando, estoy un poco pachucha hoy. Si, yo enferma, que raro.

Prometo publicar pronto y que esta vez la señorita Fonte publique conmigo!

Os quiero y os echo de menos!

Carolina.

viernes, 28 de septiembre de 2012

Here we are!

Hey guys, Bangor calling, we are alive!

Quizá muchos os preguntéis si nos hemos vuelto locas por el título del blog...No, no estamos locas (aún).
Se queredes buscar algún culpable o noso querido coordinador erasmus Andrew é a vosa persoa.
Eh, eh, eh! Nada de noso, MI querido Andrew (babas de Carolina).
Si, si, si, prosigamos coa explicación. Cando chegas por primeira vez a un país estranxeiro o que menos te esperas é un recibimento tan cálido coma o noso. O showman que temos por coordinador, xunto cos seus axudantes, proporcionáronnos a enerxía positiva necesaria para comezar esta aventura.
Y ahí estábamos, día 1, welcome week. Gente de todo el mundo entrando como corderillos asustados en una sala imponente. Por suerte los nervios se te pasan cuando tratas de hacerle entender a un chico de gafas que tu apellido empieza por "a" y no por "f".
E aí foi onde entrou en xogo James, un dos anxos particulares de Andrew.
Un ángel muy mono, por cierto. También conoces a Lowri y ante su carita dulce es imposible no terminar de calmarte.
Finalmente consigues sentarte, con regaliños incluídos, entre moitos, moooitos descoñecidos, e o show comeza.
Andrew sale al frente y te prohibe usar what bajo pena de muerte.
Excuse me, pardon, excuse me, pardon...trataremos de aprendelo. E que pasa se cometemos un erro?
Pretty face, keep me happy. Ese es nuestro primer mandamiento. Keep HIM happy (a mi no me cuesta nada ;) ).
En resumo, que che carga a tope as pilas a base de humor galés, que non inglés.
Pero lo mejor de ese día fue la tarde: comida, baile, vino (I'm not stupid!). Y té, que no falte el té. Deberías habernos visto a las dos, dando vueltas todo el rato en la pista de baile. Como sacadas de una novela victoriana (Swing you partner).
Desde aquel día gastamos o noso tempo dun lado para outro, tratando de organizar as nosas vidas de erasmus. Os intentos de buscar casa non deron os seus froitos; aquí estamos, escribindo desde a típica residencia de estudantes hormonados de primeiro ano.
Aún que la verdad es que se está MUY bien aquí.
Non nos moverán, non nos moverán lelele...
Ah, y tenemos una gran noticia para vosotros: sabed que estáis hablando con dos Spanish teaching assistants ! Yesss, ahora somos dos profes reputadas.
Nin sabemos como pasamos a entrevista (eu con pintas de deportista, Carolina derretíndose polo entrevistador). Pero ata aquí chegamos.
Anécdotas, siempre hay anéctodas con Andrew. Nota: estudia español, pero no sabe lo que significa cercano.
Keep us happy, Andrew.
Entre chuvia e máis chuvia aquí estamos, ás 11 da noite, escoitando conversacións que non nos interesan (paredes de papel) e dándovos a benvida ao noso blog.
Mañana tenemos DOS fiestas! Os mantendremos informados.

P.D: Seguro que no os cuesta adivinar quien habla en cada caso. El idioma es una buena pista.
P.D2: Carolina MENTIROSA! Afirmou cando lle preguntaron que falaba galego! ¬¬

See you soon! Don't forget us, we are watching you!
xo xo

Carolina & Mirian