Bangor experience

viernes, 28 de septiembre de 2012

Here we are!

Hey guys, Bangor calling, we are alive!

Quizá muchos os preguntéis si nos hemos vuelto locas por el título del blog...No, no estamos locas (aún).
Se queredes buscar algún culpable o noso querido coordinador erasmus Andrew é a vosa persoa.
Eh, eh, eh! Nada de noso, MI querido Andrew (babas de Carolina).
Si, si, si, prosigamos coa explicación. Cando chegas por primeira vez a un país estranxeiro o que menos te esperas é un recibimento tan cálido coma o noso. O showman que temos por coordinador, xunto cos seus axudantes, proporcionáronnos a enerxía positiva necesaria para comezar esta aventura.
Y ahí estábamos, día 1, welcome week. Gente de todo el mundo entrando como corderillos asustados en una sala imponente. Por suerte los nervios se te pasan cuando tratas de hacerle entender a un chico de gafas que tu apellido empieza por "a" y no por "f".
E aí foi onde entrou en xogo James, un dos anxos particulares de Andrew.
Un ángel muy mono, por cierto. También conoces a Lowri y ante su carita dulce es imposible no terminar de calmarte.
Finalmente consigues sentarte, con regaliños incluídos, entre moitos, moooitos descoñecidos, e o show comeza.
Andrew sale al frente y te prohibe usar what bajo pena de muerte.
Excuse me, pardon, excuse me, pardon...trataremos de aprendelo. E que pasa se cometemos un erro?
Pretty face, keep me happy. Ese es nuestro primer mandamiento. Keep HIM happy (a mi no me cuesta nada ;) ).
En resumo, que che carga a tope as pilas a base de humor galés, que non inglés.
Pero lo mejor de ese día fue la tarde: comida, baile, vino (I'm not stupid!). Y té, que no falte el té. Deberías habernos visto a las dos, dando vueltas todo el rato en la pista de baile. Como sacadas de una novela victoriana (Swing you partner).
Desde aquel día gastamos o noso tempo dun lado para outro, tratando de organizar as nosas vidas de erasmus. Os intentos de buscar casa non deron os seus froitos; aquí estamos, escribindo desde a típica residencia de estudantes hormonados de primeiro ano.
Aún que la verdad es que se está MUY bien aquí.
Non nos moverán, non nos moverán lelele...
Ah, y tenemos una gran noticia para vosotros: sabed que estáis hablando con dos Spanish teaching assistants ! Yesss, ahora somos dos profes reputadas.
Nin sabemos como pasamos a entrevista (eu con pintas de deportista, Carolina derretíndose polo entrevistador). Pero ata aquí chegamos.
Anécdotas, siempre hay anéctodas con Andrew. Nota: estudia español, pero no sabe lo que significa cercano.
Keep us happy, Andrew.
Entre chuvia e máis chuvia aquí estamos, ás 11 da noite, escoitando conversacións que non nos interesan (paredes de papel) e dándovos a benvida ao noso blog.
Mañana tenemos DOS fiestas! Os mantendremos informados.

P.D: Seguro que no os cuesta adivinar quien habla en cada caso. El idioma es una buena pista.
P.D2: Carolina MENTIROSA! Afirmou cando lle preguntaron que falaba galego! ¬¬

See you soon! Don't forget us, we are watching you!
xo xo

Carolina & Mirian